Quinto álbum de los de Ponteareas (Pontevedra) que con este Orgulho consiguen -probablemente- su disco más redondo. Su sonido es rap hardcore con electrónica, pero en todos las canciones siempre encuentras una capa, un arreglo o una intro en la que se respiran los aires de su tierra, ya sea con unos coros armonizados o unas gaitas.
En alguna ocasión esta combinación es a partes iguales, como en la excelente ‘Cantos de taberna’, pero en otras tendrás que agudizar el oído para notar estos detalles, porque en primerísima línea -destacando con mucho sobre el resto de la mezcla- sobrevuelan majestuosos beats y un delivery de energía desbordante con letras contundentes. Siempre con el idioma gallego como bandera.
Temas como ‘Sube’ o ‘Nada’ tienen unos niveles de intensidad y mensaje que nos remiten a los enormes Asian Dub Foundation o, mirando un poco más cerca, a Dremen. ‘Gaia’ goza de una excelente producción y ‘Balas’, que fue uno de los adelantos del disco, es una magnífica colaboración con Kaze. Nos envían una nota de prensa que les define a la perfección: «Cada tema es un retrato entre el amor y la rabia, entre el orgullo y la herida.»
«Non todo vale, os principios teñen prezo, no fodo a nadie a costa do meu progreso, estou fazendo acopio de un estilo propio»